วันนี้ก็เป็นเหมือนทุก ๆ เสาร์ที่ผ่านมา ที่ต้องตื่นเช้ามาทำงานเหมือนกับชาวบ้านเขา ก็ช่วยไม่ได้นี้ ก็คนเรามีภาระรับผิดชอบไม่เหมือนกัน ถึงอยากจะหยุดนอนอยู่กับบ้าน ก็ทำไม่ได้ ช่างน่าอิจฉาคนที่ไม่ต้องทำงานในวันเสาร์จังเลย

ถึงที่ทำงานตอน 9.20 น. เช้ากว่าวันอื่น ๆ ของอาทิตย์ เพราะวันนี้เป็นวันที่รถไม่ค่อยติด ทำให้รู้สึกไม่เครียดกับการเดินทางเหมือนเช่นทุกวันที่ผ่านมา

อยู่ที่ทำงาน ได้พบปะพูดคุยกับลูกค้าก็สนุกสนานดี แต่พอลูกค้ากลับกันหมด ต้องมาทำงาน แล้วเจอเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ที่งี่เง่า อารมณ์ขึ้น ๆ ลงลง ไม่แน่ไม่นอน พูดด้วยก็ไม่พูดด้วย แถมยังมาทำหน้าบึ้งใส่อีก ทำให้บรรยากาศในการทำงานเซ้งสุด ๆ เลย นี่ขนาดพยายามไม่ใส่ใจแล้วนะ ยังมาสบัดหน้าใส่อีก เดี๋ยวก็ไม่คุยด้วยซะเลย

เบื่อ บรรยากาศในที่ทำงาน

เบื่อ คนที่คอยทำหน้าบึ้งใส่

เบื่อ ตัวเองที่มีความอดทน (กับคนประเภทนี้ต่ำ)

เบื่อ ที่ต้องปั้นหน้าทุกครั้งที่อยู้ที่ทำงาน

เบื่อ คนไม่จริงใจ

เบื่อ คนปากอย่างใจอย่าง

เบื่อ เบื่อ เบื่อ เบื้อเบื่อ

สุดท้าย บ้ายบายความเบื่อกันเถอะ กลับบ้านแล้วนะ

ตื้นนอนด้วยอาการมึนศีรษะเล็กน้อย แต่ทำไงได้ ก้อเมื่อวานนี้ลาป่วยไปแล้วนี่ แล้วอีกอย่างวันนี้ก็เป็นวันสำคัญอีกวันหนึ่งในชีวิตของเราเลยนะ แท่น แทน แท้น ก็วันนี้เป็นวันเกิดของเราเอง

งั้นมา Happy Birth Day ให้ตัวเองหน่อยก็แล้วกัน (หวังว่าคงไม่มีใครแอบว่านะ)

หลังจากตื่นแล้ว ก็รีบออกจากบ้านมาทำงาน แต่การจราจรก็ไม่เป็นใจเอาซะเลย รถติดตั้งแต่เช้าทำให้การเดินทางมาทำงานของเราในวันนี้ ต้องเปลี่ยนแปลงแผนนิดหน่อย ทำให้ต้องเสียตังเพิ่มขึ้น (แต่ก็มาทำงานทันก็ดีแล้ว) มานั่งรถไฟฟ้าที่สถานีเอกมัย คนก็แน่นมาก แถบยังมีผู้ชายแก่ ๆ มามองน่าเราแปลก ๆ อีก ทำให้เรานึกขึ้นได้ว่า วันนี้เราแต่ตัวแปลกไปจากทุกวัน ที่จะใส่กระโปรง ก็มาใส่กางเกงแทน แต่ก็ไม่ผิดนี่หว่า คนเราเปลี่ยนแปลงกันได้ จริงมั้ย (ถ้าเปลี่ยนแล้วไม่ได้อัปลักษณ์ไปกว่าเดิม) เราเก็บความสงสัยเรื่องการแต่งตัวของเราไว้ในใจ ก็เผอิญเจอน้องร่วมบริษัทคนหนึ่ง ก็ส่งยิ้มให้มัน มันกลับทำหน้าตกใจ เหมือนเห็น... เราก็เลยต้องโบกมือให้ ทีนี้มันยิ้มตอบกลับมา แล้วเดินมาหา แล้วบทสนทนาก็เริ่มขึ้น

น้อง "วันนี้พี่จะไปไหน?" ถามแบบนี้ตูก็งงซิ ก็ตอบว่า

เรา "ไปทำงานไง" น้องมันก็ทำหน้างง

น้อง ก็หนูเห็นพี่ใส่กางเกงก็นึกว่าพี่จะกลับบ้าน

เรา คิดในใจว่า ถ้าตูกลับบ้าน ...ก็ไม่เจอตูหรอก แต่ตอบว่าไม่ได้กลับบ้านหรอก กลัวโดนไล่ออก เลยรีบกลับมาทำงาน ยิ้ม ยิ้ม

จากนั้นเราก็เดินเข้าออฟฟิทด้วยกัน จากนั้นก็ทำงาน ทำงาน แล้วก็ทำงาน

ว่าแล้วก็เลิกงาน กลับบ้านก่อนนะ บ้ายบาย

edit @ 2005/10/04 11:46:05
edit @ 2005/10/04 11:52:40
edit @ 2005/10/04 12:01:13
edit @ 2005/10/04 13:03:07

เนื่องจากวันนี้ มีบรรยายตอนเช้า แถมอาการป่วยเจ้ากรรมที่เป็นอยู่ก็ไม่ถุเลาลงซักที่ แต่ทำไงได้ เมื่อลูกค้าเรียกร้องให้ขึ้นบรรยายก็ต้องขึ้น แต่เรื่องมันเกิดหลังจากบรรยายเสร็จแล้ว

พอเราขึ้นบรรยายเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ของบริษัท ก็ได้รับคำชมมาจากลูกค้าว่าบรรยายดี แต่ตอนบรรยาย เรารู้ตัวว่า วันนี้เราพูดเร็วกว่าทุกวัน แต่เรามีเหตุผลนะ คือเราไม่อยากไอไปพูดไป เราเลยรีบพูดให้จบก่อนที่จะไอ หลังจากพูดบรรยายจบลง เราก็รีบลงจากเวที แต่เนื่องจากพิษไข้ ทำให้ตาเราลาย เลยหกล้มตกเวที จนลูกค้าต้องมาถามว่า วันนี้เป็นอะไร ไม่สบายมากไหม

ตอนนั้นเราก็ตอบว่าเป็นหวัดนิดหน่อยค่ะ เป็นมา 2-3 วันแล้ว แต่ถ้าถามว่าอายมั้ยที่ตกเวที จะตอบว่าไม่อายหรอก แต่เจ็บมากที่กัวเข่า มึนหัวไปหมด แถมสมเพจตัวเองจังเลย เสียฟอร์มหมด ดันมาตกม้าตาย จับกบต่อหน้าสาธารณะชน

สรุปวันนี้ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี การบรรยายก็ดี แต่ดันมาจับกบเอาตอนจบซะนี่ เสียดายจัง เอาเป็นว่า วันนี้กลับบ้านไปนอนพักก่อนนะ แล้วเจอกันใหม่ บ้ายบาย